Czajnik zen

Szybko chodzę, szybko mówię i szybko się niecierpliwię. 
W ogóle jestem zawsze ciut podminowana, w gorącej wodzie kąpana, czasem byle drobiazg potrafi  odpalić mój wewnętrzny detonator, a wtedy tylko sekundy dzielą od wybuchu :). 
Nic dziwnego, że do szewskiej pasji doprowadza mnie nasz cieknący czajnik. Tanie badziewie z supermarketu... Ile razy zalewam herbatę, wokół kubka powstaje mokra plama. Szlag!

M. tłumaczy to tak: " Bo to jest czajnik zen, jeśli przechylisz go powoli, delikatnym strumieniem napełniając filiżankę, kontrolując każdy swój ruch, czyniąc wręcz ceremonię z prostego zaparzania herbaty, gwarantuję, że nic się nie rozleje..."

Dobrze mieć domowego sapera :)




Komentarze

  1. Neutrino332 kwietnia 2022 00:48

    Filozofię i metodę ZEN można przełożyć na wszystko - jest doskonale uniwersalna

    https://en.wikipedia.org/wiki/Zen_and_the_Art_of_Motorcycle_Maintenance

    Spokojnego dnia życzę ;-P

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Do przeczytania

Pochylone drzewo

Usiadł przy otwartym oknie. Powietrze wisiało nieruchomo, ciepłe, przesycone zapachem żywicy, który przypominał mu o czymś, co wydarzyło sie dawno temu. Nie umiał tego określić. Może chodziło o spacery z Walerią? Lub jego samotne wędrówki po lesie, kiedy zaszywał się w głuszy w poszukiwaniu odpowiedzi? Drobiny żółtego kurzu opadały miękko na parapet. Przesunął palcem po powierzchni, zostawiając ślad, jakby chciał zaznaczyc swoją obecność. Był środek maja. Sosny znów pyliły. Co roku to samo. Dyrekcja powtarzała, że bliskość parku wpływa kojąco na rezydentów. Kojąco- tak mówili, z tym biurowym spokojem, który przyzwala na obojętność wobec czyjegoś smutku. Jakby te sosny, świerki i modrzewie mogły ukoić ból, którego zaznawał każdego dnia i który nie pozwalał mu w nocy zasnąć. Ale nikt nie pytał go o niewidoczny ból. Pytano tylko o numer pesel i uczulenia. Pamiętał dokładnie, jak prowadzili Walerię korytarzem. Pokazywali altankę, ścieżkę w cieniu drzew. „Zielono tu, proszę pani, i cicho....
Czytaj więcej