Titanic

Nasza rodzina w metaforze Miguela:
"Jesteśmy jak Titanic.
 
Leo- niczym DiCaprio na dziobie statku, beztroski, z łobuzerskim uśmiechem i rozpostartymi ramionami, chwytający dzień i nie tracący okazji, by żyć na 150 albo i 200%.
Mama- nieznoszący sprzeciwu kapitan, wydający gromko rozkazy, zawsze na straży porządku 
Tata- palacz w kotłowni, mechanik pokładowy, majtek wylewający wodę, jednym słowem ktoś, dzięki komu Titanic wciąż trzyma się powierzchni
Oscar- mała szalupa ratunkowa, płynąca za statkiem na doczepkę, nie bardzo wie, co tu się dzieje i czemu tak pędzimy, ale trzeba płynąć, to płynie :)"

Hmmm.... ale skoro jesteśmy jak Titanic, czy to znaczy, że zmierzamy ku katastrofie? :)))



Komentarze

Prześlij komentarz

Do przeczytania

Pochylone drzewo

Usiadł przy otwartym oknie. Powietrze wisiało nieruchomo, ciepłe, przesycone zapachem żywicy, który przypominał mu o czymś, co wydarzyło sie dawno temu. Nie umiał tego określić. Może chodziło o spacery z Walerią? Lub jego samotne wędrówki po lesie, kiedy zaszywał się w głuszy w poszukiwaniu odpowiedzi? Drobiny żółtego kurzu opadały miękko na parapet. Przesunął palcem po powierzchni, zostawiając ślad, jakby chciał zaznaczyc swoją obecność. Był środek maja. Sosny znów pyliły. Co roku to samo. Dyrekcja powtarzała, że bliskość parku wpływa kojąco na rezydentów. Kojąco- tak mówili, z tym biurowym spokojem, który przyzwala na obojętność wobec czyjegoś smutku. Jakby te sosny, świerki i modrzewie mogły ukoić ból, którego zaznawał każdego dnia i który nie pozwalał mu w nocy zasnąć. Ale nikt nie pytał go o niewidoczny ból. Pytano tylko o numer pesel i uczulenia. Pamiętał dokładnie, jak prowadzili Walerię korytarzem. Pokazywali altankę, ścieżkę w cieniu drzew. „Zielono tu, proszę pani, i cicho....
Czytaj więcej