Poezje pociągowe

Anielskie pory roku

Zimą
anioły niebem płyną,
a niebo w mroźnej bieli,
przemarzną nam anieli.

Wiosną
aniołom skrzydła rosną,
purpurą kwitnie bez
dosyć twoich łez.

Latem
anioły już skrzydlate,
niebo całe sierpniowe
spada nam na głowę.

Jesienią
w aniołach smutki drzemią,
słowa mchem podszyte
rozmyją się ze świtem.


(Wiersz napisany dawno temu w pociągu na trasie Legnica- Zgorzelec pod wpływem fascynacji "aniołowymi" piosenkami grupy Stare Dobre Małżeństwo. Proste rymy wiecznie zamyślonej dwudziestoparolatki. Melodia do tych słów też istnieje, na razie tylko w mojej głowie).








 

Komentarze

Prześlij komentarz

Do przeczytania

Pochylone drzewo

Usiadł przy otwartym oknie. Powietrze wisiało nieruchomo, ciepłe, przesycone zapachem żywicy, który przypominał mu o czymś, co wydarzyło sie dawno temu. Nie umiał tego określić. Może chodziło o spacery z Walerią? Lub jego samotne wędrówki po lesie, kiedy zaszywał się w głuszy w poszukiwaniu odpowiedzi? Drobiny żółtego kurzu opadały miękko na parapet. Przesunął palcem po powierzchni, zostawiając ślad, jakby chciał zaznaczyc swoją obecność. Był środek maja. Sosny znów pyliły. Co roku to samo. Dyrekcja powtarzała, że bliskość parku wpływa kojąco na rezydentów. Kojąco- tak mówili, z tym biurowym spokojem, który przyzwala na obojętność wobec czyjegoś smutku. Jakby te sosny, świerki i modrzewie mogły ukoić ból, którego zaznawał każdego dnia i który nie pozwalał mu w nocy zasnąć. Ale nikt nie pytał go o niewidoczny ból. Pytano tylko o numer pesel i uczulenia. Pamiętał dokładnie, jak prowadzili Walerię korytarzem. Pokazywali altankę, ścieżkę w cieniu drzew. „Zielono tu, proszę pani, i cicho....
Czytaj więcej