Herbata

 - Jaki jest sekret waszego małżeństwa?- zapytał przyjaciela obchodzącego czterdziestą piątą rocznicę ślubu.

- Nieważne, co robiliśmy, jak bardzo byliśmy zapracowani czy zmęczeni, jakie targały nami emocje i jak się czuliśmy w danym dniu, zawsze znajdowaliśmy dwadzieścia minut, żeby wypić ze sobą herbatę. Czasem w milczeniu, czasem dyskutując o błahostkach lub ważnych sprawach. Nie zdarzył się ani jeden dzień z pominięciem herbacianego rytuału. Podróżowaliśmy, wychowaliśmy dzieci i mieliśmy problemy, jak większość znajomych wokół nas, ale nigdy nie przyszło nam do głowy zrezygnować z codziennej filiżanki Earl Greya...

  

Komentarze

  1. Neutrino3312 stycznia 2021 08:12

    Coraz trudniej o dobrego "Szarego Księcia" a bez tej mocnej bergamotki to nijak nie da się go nazwać Earlem.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Do przeczytania

Pochylone drzewo

Usiadł przy otwartym oknie. Powietrze wisiało nieruchomo, ciepłe, przesycone zapachem żywicy, który przypominał mu o czymś, co wydarzyło sie dawno temu. Nie umiał tego określić. Może chodziło o spacery z Walerią? Lub jego samotne wędrówki po lesie, kiedy zaszywał się w głuszy w poszukiwaniu odpowiedzi? Drobiny żółtego kurzu opadały miękko na parapet. Przesunął palcem po powierzchni, zostawiając ślad, jakby chciał zaznaczyc swoją obecność. Był środek maja. Sosny znów pyliły. Co roku to samo. Dyrekcja powtarzała, że bliskość parku wpływa kojąco na rezydentów. Kojąco- tak mówili, z tym biurowym spokojem, który przyzwala na obojętność wobec czyjegoś smutku. Jakby te sosny, świerki i modrzewie mogły ukoić ból, którego zaznawał każdego dnia i który nie pozwalał mu w nocy zasnąć. Ale nikt nie pytał go o niewidoczny ból. Pytano tylko o numer pesel i uczulenia. Pamiętał dokładnie, jak prowadzili Walerię korytarzem. Pokazywali altankę, ścieżkę w cieniu drzew. „Zielono tu, proszę pani, i cicho....
Czytaj więcej