Leo jest jak Jason Bourne

 

Leo jest jak Jason Bourne. Wchodzi do pomieszczenia, skanuje je wzrokiem i szuka słabych punktów (oraz ewentualnych dróg ucieczki).

"Hmmm, widzę tu jedenaście niedociągnięć (ma na myśli wiszące niedbale kable od ładowarek, szklanki stojące zbyt blisko krawędzi stołu, otwarte szafki z cenną zawartością, pozostawioną nieopatrznie książkę czy pilot od telewizora na kanapie, niedomknięte drzwi balkonowe czy, nie daj Boże, drzwi od łazienki i tym podobne rarytasy.). "Pięć z nich znajduje się zbyt blisko taty, nie warto się fatygować, te trzy są za trudne, szkoda czasu, tamto mnie nie interesuje- zostały dwa! Ok, spróbuję szczęścia!"

Gdyby ktoś szukał testera przydatności pomieszczeń pod kątem posiadania małych dzieci i specjalisty od szeroko rozumianego (nie)bezpieczeństwa, proszę dzwonić. 


Komentarze

Prześlij komentarz

Do przeczytania

Pochylone drzewo

Usiadł przy otwartym oknie. Powietrze wisiało nieruchomo, ciepłe, przesycone zapachem żywicy, który przypominał mu o czymś, co wydarzyło sie dawno temu. Nie umiał tego określić. Może chodziło o spacery z Walerią? Lub jego samotne wędrówki po lesie, kiedy zaszywał się w głuszy w poszukiwaniu odpowiedzi? Drobiny żółtego kurzu opadały miękko na parapet. Przesunął palcem po powierzchni, zostawiając ślad, jakby chciał zaznaczyc swoją obecność. Był środek maja. Sosny znów pyliły. Co roku to samo. Dyrekcja powtarzała, że bliskość parku wpływa kojąco na rezydentów. Kojąco- tak mówili, z tym biurowym spokojem, który przyzwala na obojętność wobec czyjegoś smutku. Jakby te sosny, świerki i modrzewie mogły ukoić ból, którego zaznawał każdego dnia i który nie pozwalał mu w nocy zasnąć. Ale nikt nie pytał go o niewidoczny ból. Pytano tylko o numer pesel i uczulenia. Pamiętał dokładnie, jak prowadzili Walerię korytarzem. Pokazywali altankę, ścieżkę w cieniu drzew. „Zielono tu, proszę pani, i cicho....
Czytaj więcej